Η προσοχή που χρειάζεται το παιδικό ποδόσφαιρο

203

Το παιδικό ποδόσφαιρο αναπτύσσεται από 6-12 ετών και από την ηλικία των 12 ή και των 14 ετών και άνω, αναπτύσσεται ο αγωνιστικός αθλητισμός και ιδιαίτερα για παιδιά που έχουν ταλέντο με στόχο συνήθως την αθλητική καριέρα.

Οι γονείς εμπιστεύονται τα παιδιά τους στο παιδικό ποδόσφαιρο για να γνωρίσουν τον αθλητισμό μέσα από το παιχνίδι (το ποδόσφαιρο είναι το πιο δημοφιλές άθλημα), να κοινωνικοποιηθούν, να θέτουν στόχους, να γνωρίσουν την αξία της ομαδικότητας, να συμμετέχουν, να προσπαθούν  κ.α.

Στην οργάνωση του παιδικού ποδοσφαίρου όμως υπάρχουν και κάποια ζητήματα που αποτελούν πολλές φορές τροχοπέδη στη σωστή ανάπτυξή του ή στην εικόνα που αντικατοπτρίζει το παιδικό ποδόσφαιρο προς τα έξω.

 

Η αξία της συμμετοχής. Τι συμβαίνει με τη μη ισότιμη συμμετοχή των παιδιών

Όπως προαναφέρθηκε το παιδικό ποδόσφαιρο αναπτύσσεται από 6-12 ετών. Στην ηλικία αυτή το παιδί γνωρίζει το άθλημα μέσα από ελεύθερο ή οργανωμένο παιχνίδι, γνωρίζει τα βασικά στοιχεία τεχνικής και όσο μεγαλώνει σε στοιχεία τακτικής καθώς και να εξασκείται σε στοιχεία φυσικής κατάστασης ώστε να εξελίσσει τις ικανότητές του και να χαίρεται το άθλημα. Επίσης στις ηλικίες αυτές τα παιδιά γνωρίζουν τις αξίες της ομαδικότητας, της προσπάθειας και της συμμετοχής, του σεβασμού της αντίπαλης ομάδας, της ανάπτυξης στόχων χωρίς να είναι αυτοσκοπός η νίκη. Ενώ κάθε παιδί συμμετέχει απρόσκοπτα και ελεύθερα στους αγώνες της ομάδας ανεξάρτητα του ταλέντου ή των ικανοτήτων του.

Συνήθως όμως παρατηρείται το φαινόμενο όταν μια ομάδα έχει να κάνει ένα παιχνίδι με κάποια ομάδα διαφορετικού συλλόγου να αγωνίζονται περισσότερο τα πιο ταλαντούχα παιδιά είτε α) επειδή ο προπονητής δεν θέλει να διακινδυνεύσει τη φήμη ότι κάνει καλή δουλειά, είτε β) επειδή οι υπεύθυνοι των συλλόγων δεν θέλουν οι ομάδες να χάνουν με το φόβο ότι οι γονείς θα μετακινήσουν τα παιδιά σε άλλους συλλόγους.

Το πρόβλημα αυτό της μη ισότιμης συμμετοχής των παιδιών επιτείνεται με τον ορισμό επίσημων πρωταθλημάτων σε τόσο μικρές ηλικίες και πριν την εξειδίκευση και της πραγματικά αγωνιστικής προετοιμασίας μετά τα 12.

 

Οι Σύλλογοι συχνά ξεχνάνε το “Αθλητισμός Για Όλους”

Οι Διευθύνσεις των συλλόγων δεν έχουν ξεκάθαρη και σταθερή φιλοσοφία. Βλέπουν τους άλλους συλλόγους ανταγωνιστικά και όχι συναγωνιστικά. Ενώ ισχυρίζονται ότι τους ενδιαφέρει να προάγουν το άθλημα, δεν αντιλαμβάνονται ότι στην ουσία απευθύνονται σε «αθλητισμό για όλους» και χάνεται η χαρά και διασκέδαση στα παιδιά από μικρή ηλικία στο βωμό της νίκης κάποιου αγώνα έναντι μιας άλλης ακαδημίας.

Έτσι ασκούν πιέσεις στους προπονητές που εργάζονται στις υποδομές. Οι προπονητές με τη σειρά τους, λόγω του ότι πολλές φορές υπερισχύει ο εγωισμός τους επιθυμούν να κερδίσουν αγώνες εις βάρος στο χρόνο συμμετοχής των λιγότερο ταλαντούχων παιδιών.

Δεν αντιλαμβάνονται όμως τα ακόλουθα:

  • Τα πιο ταλαντούχα παιδιά αρχίζουν να πιστεύουν ότι είναι “αστέρες” και δημιουργούν σε αυτά ένα πνεύμα “ανωτερότητας”. Όταν όμως έλθει η στιγμή να δοκιμαστούν σε κάποια μεγάλη ομάδα και τους απορρίψει, απογοητεύονται σε μεγάλο βαθμό και εγκαταλείπουν την προσπάθεια.
  • Τα λιγότερο ταλαντούχα παιδιά εφόσον δεν αγωνίζονται αισθάνονται μειονεκτικά και κατά συνέπεια και σε εκείνα ελλοχεύει ο κίνδυνος να εγκαταλείψουν το άθλημα.

Παιδικό Ποδόσφαιρο. Υπάρχει όριο ηλικίας;

Στο παιδικό ποδόσφαιρο συμμετέχουν ο μεγαλύτερος όγκος παιδιών σε σχέση με όλα τα άλλα αθλήματα, ενώ η μεγαλύτερη πλειοψηφία τους το επιλέγουν καταρχάς γιατί βρίσκεται πιο κοντά στη φιλοσοφία του παιχνιδιού.

Όπως προαναφέρθηκε μετά την ηλικία των 12 ή και 14 ετών (κατ΄επέκταση) εισάγεται στο άθλημα η εξειδίκευση, ο αγωνιστικός προσανατολισμός, η επιλογή των παιδιών με στόχο να γίνουν ποδοσφαιριστές υψηλού επιπέδου και πολλά παιδιά με λιγότερο ταλέντο σταματούν την ενασχόλησή τους με το άθλημα

Έτσι, παρατηρείται το φαινόμενο η ενασχόληση με τον αθλητισμό να κορυφώνεται έως τη Δευτέρα – Τρίτη Γυμνασίου και να μειώνεται από τις ηλικίες αυτές και έπειτα.

Θα πρέπει να εξετασθεί εάν κάποιες αθλητικές ακαδημίες αθλητικών συλλόγων, θα μπορούσαν να προσφέρουν το αγαθό του αθλητισμού και σε παιδιά μεγαλύτερων ηλικιών με στόχο και μόνο την άθληση, χωρίς τη πίεση του αγωνιστικού αθλητισμού ώστε να καλυφθεί αυτό το κενό μεταξύ που παρουσιάζεται στην εφηβική ηλικία.

 

Ποιό ρόλο οφείλουν να έχουν οι γονείς

Οι γονείς αποτελούν βασικό παράγοντα επιτυχημένης αθλητικής ενασχόλησης των παιδιών. Στο παιδικό ποδόσφαιρο συνήθως όταν τα παιδιά εγγράφονται για πρώτη φορά σε σύλλογο, οι περισσότεροι γονείς εμπιστεύονται τη δουλειά των ακαδημιών, τους προπονητές και το μόνο που ζητούν είναι να ασχολείται το παιδί με τον αθλητισμό.

Μερικοί από τους γονείς με το πέρας του χρόνου, αρχίζουν να έχουν συγκεκριμένες απαιτήσεις, γίνονται ειδήμονες για διάφορα θέματα και προκαλούν προβλήματα στην εργασία του προπονητή και δημιουργούν αρνητικό κλίμα που επηρεάζει και όλο το περιβάλλων της ακαδημίας ή του συλλόγου.

Ένας συγκεκριμένος αριθμός γονέων επηρεασμένοι από το γενικότερο ποδοσφαιρικό κλίμα που επικρατεί στη χώρα μας, λειτουργούν ως οπαδοί που φωνάζουν, προκαλούν φασαρίες, ενδιαφέρονται μόνο για τα δικά τους παιδιά, αδιαφορώντας για τα άλλα παιδιά, κρίνουν αρνητικά τους προπονητές, απορροφούνται από το σκορ του αγώνα και ξεχνούν την ουσία του παιδικού αθλητισμού που είναι η ενασχόληση με τον αθλητισμό που πρέπει να προκαλεί ψυχική και σωματική ισορροπία και ευφορία.

Και φυσικά το πρόβλημα μπορεί να γίνεται πιο έντονο γιατί οι σύλλογοι δεν έχουν ξεκάθαρους στόχους και λειτουργία μη μπορώντας να υπερασπισθούν το ρόλο και τη δουλειά τους.

Τελευταίες Σκέψεις:

Αγαπητοί σύλλογοι/ακαδημίες, προπονητές και γονείς θυμηθείτε πως ήμασταν και οι ίδιοι παιδιά και ποιος είναι ο αρχικός λόγος που εισέρχεται ένα παιδί σε ένα οποιοδήποτε άθλημα.