Κάτι περισσότερο από ένα απλό παιχνίδι

247

Ο Κώστας, ο Χρήστος, ο Νίκος, ο Βαγγέλης έχουν ελάχιστα κοινά πράγματα μεταξύ τους. Θα μπορούσαν να λέγονται Σωτήρης, Άλκης, Χάρης ή Γιώργος ή Αντώνης, άλλωστε πόση σημασία μπορεί να έχουν τα ονόματα;

Ο καθένας τους έχει τη δική του ξεχωριστή του προσωπικότητα, τη δική του ξεχωριστή ζωή. Άλλος είναι η ψυχή της παρέας, άλλος θέλει τη ζωή του διαρκώς σε μια τάξη και είναι πάντα οργανωμένος, σε άλλον αρέσουν οι κωμωδίες, σε κάποιον άλλον οι περιπέτειες. Άλλος διαβάζει ποίηση κι άλλος λατρεύει τους αριθμούς…

Αυτό όμως που τους ενώνει είναι η αγάπη τους για το ποδόσφαιρο…

Ξεκίνησαν μαζί να κλωτσάνε μια μπάλα πριν καλά καλά καταφέρουν να περπατήσουν, στο μικρό εκείνο γηπεδάκι της γειτονιάς τους, παραπατώντας στην αρχή. Τις πιο πολλές φορές δεν καταλάβαιναν καν τι έπρεπε να κάνουν. Έπαιξαν κάτω από τον καυτό ήλιο, έγιναν μούσκεμα από τη βροχή, με άνεμο που νόμιζες πως θα τους σηκώσει ψηλά στον αέρα. Πάγωσαν από το κρύο, μοιράστηκαν τα γέλια που συντροφεύουν μια νίκη, έκλαψαν αγκαλιά στις ήττες…

Μπολιάστηκαν όμως με εκείνη την υπέροχη μυρωδιά του χορταριού, ποτίζοντας τις ποδοσφαιρικές τους φανέλες με κιλά ολόκληρα ιδρώτα κι ανέμελης ευτυχίας…

Μοιράστηκαν τα χαμόγελα, τις λύπες, τις χαρές, γεύτηκαν μαζί νίκες και ήττες, πανηγύρισαν αγκαλιά εκατοντάδες γκολ. Πόσες, αλήθεια, νύχτες δεν έκλεισαν μάτι από την αγωνία τους για τον αγώνα του Σαββατοκύριακου, δίνοντας κουράγιο και δύναμη ο ένας στον άλλον στην προπόνηση της επόμενης μέρας…

Οι μέρες κυλούσαν, έγιναν εβδομάδες, μήνες χρόνια κι αυτό που τους ένωνε έμοιαζε να είναι πιο δυνατό από όλα τα υπόλοιπα. Μοιράστηκαν τους πρώτους τους έρωτες, στήριξαν ο ένας τον άλλον στις δυσκολίες της σχολικής τους ζωής. Πήγαν παρέα στο πρώτο τους πάρτι, στις πρώτες διακοπές της εφηβείας τους, στις πρώτες τους εκδρομές. Δεν σταμάτησαν ούτε για μια στιγμή να νιώθει ο ένας το χέρι του άλλου στον ώμο του κάθε φορά που έβλεπαν τον κόσμο να χάνεται από μπροστά τους.

Τα χρόνια πέρασαν. Άλλος σπούδασε, άλλος έμαθε μια τέχνη, άλλος έφυγε στο εξωτερικό. Παντρεύτηκαν, έχτισαν τη δική τους φωλιά, έκαναν τη δική τους οικογένεια.

Μα ποτέ δεν έσπασε ο δεσμός που τους ένωνε. Μπορεί να μη βλέπονται πια τόσο συχνά όσο παλιά, μα πάντα θα υπάρχει η παλιά τους ομάδα να ζεσταίνει την καρδιά τους και να τους θυμίζει πως δεν είναι μόνοι τους. Γιατί το ποδόσφαιρο είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό παιχνίδι, είναι τρόπος ζωής, σχολείο, παρέα… Είναι το στήριγμα τους στα δύσκολα, η μαγική εκείνη βαλβίδα ασφαλείας που απελευθερώνει όλη την πίεση που τους φορτώνει στον καθένα από εμάς η κοινωνία…