Γράφει η Δώρα Ιωακειμίδου
Το πρόγραμμα «Αναγέννηση» της ΕΠΟ δεν είναι απλώς μια νέα προπονητική προσέγγιση ή ένα διαφορετικό αναπτυξιακό πλάνο για τις ακαδημίες. Δεν αφορά μόνο ασκήσεις, σχηματισμούς ή αγωνιστικά μοντέλα. Στην πραγματικότητα, η ουσία του βρίσκεται αλλού: στην ανάγκη για μια βαθιά και ουσιαστική αλλαγή νοοτροπίας γύρω από το παιδικό ποδόσφαιρο. Και αυτή η αλλαγή δεν ξεκινά από τα παιδιά. Ξεκινά από τους ενήλικες.
Για πολλά χρόνια, το παιδικό ποδόσφαιρο στην Ελλάδα αντιμετωπίστηκε με λογική αποτελέσματος. Η πρόοδος μετριόταν με νίκες, βαθμολογίες και τρόπαια, ενώ η εκπαίδευση, η χαρά και η προσωπική εξέλιξη περνούσαν συχνά σε δεύτερη μοίρα.
Παιδιά κλήθηκαν να λειτουργήσουν σαν μικροί επαγγελματίες, να φοβούνται το λάθος και να παίζουν «ασφαλώς», όχι δημιουργικά. Το αποτέλεσμα αυτής της προσέγγισης ήταν η πίεση, το άγχος, η απώλεια της χαράς του παιχνιδιού και, σε πολλές περιπτώσεις, η πρόωρη εγκατάλειψη του ποδοσφαίρου.
Η «Αναγέννηση» έρχεται να προτείνει κάτι διαφορετικό και ταυτόχρονα θεμελιώδες: στις μικρές ηλικίες, το ποδόσφαιρο είναι πρωτίστως μια εκπαιδευτική διαδικασία. Δεν είναι διαγωνισμός. Είναι ένα περιβάλλον μάθησης, μέσα από το παιχνίδι.
Ο ρόλος των γονέων σε αυτή τη διαδικασία είναι καθοριστικός. Οι περισσότεροι γονείς θέλουν το καλό του παιδιού τους, όμως συχνά, άθελά τους, μεταφέρουν πίεση αντί για στήριξη.
Όταν το πρώτο ερώτημα μετά τον αγώνα είναι «κερδίσατε;» και όχι «πέρασες καλά;», το μήνυμα που λαμβάνει το παιδί είναι ξεκάθαρο.
Όταν η κερκίδα γίνεται χώρος οδηγιών και διορθώσεων, το παιδί μαθαίνει να φοβάται την πρωτοβουλία. Η φιλοσοφία της «Αναγέννησης» καλεί τους γονείς να εμπιστευτούν τη διαδικασία, να αφήσουν το παιδί να δοκιμάσει, να κάνει λάθη και να μάθει μέσα από αυτά. Ένα παιδί που νιώθει ασφαλές, τολμά. Κι ένα παιδί που τολμά, εξελίσσεται.
Αντίστοιχα, ο ρόλος του προπονητή αλλάζει ουσιαστικά. Στο πλαίσιο της «Αναγέννησης», ο προπονητής δεν είναι εκεί για να ελέγχει κάθε απόφαση του παιδιού, ούτε για να κατευθύνει συνεχώς το παιχνίδι. Είναι παιδαγωγός. Δημιουργεί ένα περιβάλλον στο οποίο το παιδί σκέφτεται, αποφασίζει και μαθαίνει.
Αυτό σημαίνει λιγότερες φωνές και περισσότερες ερωτήσεις, λιγότερα έτοιμα «πρέπει» και περισσότερος διάλογος. Το λάθος δεν αντιμετωπίζεται ως αποτυχία, αλλά ως απαραίτητο κομμάτι της μάθησης.
Η αξία του προπονητή δεν μετριέται με τις νίκες του Σαββατοκύριακου, αλλά με το αν τα παιδιά θέλουν να επιστρέψουν στο γήπεδο την επόμενη εβδομάδα.
Στο κέντρο αυτής της φιλοσοφίας βρίσκεται το ίδιο το παιδί, όχι το αποτέλεσμα. Όλα τα παιδιά πρέπει να παίζουν, να συμμετέχουν και να νιώθουν ότι έχουν θέση στο παιχνίδι.
Η ουσιαστική ερώτηση δεν είναι ποιος κέρδισε σήμερα, αλλά ποιο παιδί θα συνεχίσει να αγαπά το ποδόσφαιρο αύριο. Γιατί μόνο μέσα από την αγάπη για το παιχνίδι μπορούν να αναπτυχθούν πραγματικές δεξιότητες, προσωπικότητα και ποδοσφαιρική σκέψη.
Η αλλαγή νοοτροπίας είναι το πιο δύσκολο κομμάτι της «Αναγέννησης», αλλά και το πιο σημαντικό. Δεν μπορεί να επιβληθεί με κανονισμούς ή συνθήματα.
Χρειάζεται χρόνο, συνέπεια και κοινή κατεύθυνση. Θα πετύχει μόνο αν όλοι όσοι εμπλέκονται στο παιδικό ποδόσφαιρο αλλάξουν το τι επιβραβεύουν και τι θεωρούν επιτυχία.
Πρώτα αλλάζουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε και μετά τον τρόπο που παίζουμε.
Γιατί το ποδόσφαιρο, ειδικά στις μικρές ηλικίες, δεν είναι απλώς ένα παιχνίδι.Είναι ένα μάθημα ζωής…
acadimies.gr
